آخر دل مارا تو فنا کردی و رفتی

بيهوده مرا چشم براه کردی و رفتی

آن کاخ اميدی که بنا کردم از عشقت

خاکستری از آن تو بپا کردی و رفتی

تو که دانی همه ترس من از هجر تو بود

پس چرا شهر دلم را تو رها کردی و رفتی

در توانم نبود دوری و هجر تو عزيز

گو که خواب است که اينگونه جفا کردی و رفتی

قفس

میان دلی دلتنگ

برای عمق نفسی تا ابد بسته

مرا برای ابدیت نمیخواهند

برای تنها زمانی بسته میان خویش

که اولش اوست و آخرش هم او

تنها

گلایه ای نیست

اگر مرا رها کند میان دوراهی بیراهه ها

من تو را دارم

اهورای تنها قلب تنها